HET ONSTAAN VAN DE GARNWERDER SJANTERS
Tijdens de ledenvergadering van
' de dorpsvereniging Garnwerd e.o.' werd het plan gelanceerd, om op koninginnedag een bonte avond te organiseren in café Hammingh te Garnwerd. De aanwezige vrouwen vonden, dat hun kerels dan ook maar eens iets moesten bedenken. En dat hebben ze geweten!
 Aangezien de shantykoren in die periode als paddestoelen uit de grond schoten, was het niet zo verwonderlijk, dat de mannen met het unieke idee kwamen, om een aantal
bonte avond

zeemansliedjes ten gehore te gaan brengen.Op de vrijdagavonden werd er driftig geoefend in cafe Hammingh en Rudie Linstra, die even om het hoekje kwam kijken stelde, dat het hier niet ging om een shantykoor, doch om een sjanterkoor (in het Gronings betekend sjanteren, ouwehoeren). De naam "De Garnwerder Sjanters" was geboren. Aangezien Rudie toch aanwezig was en hij het zingen beslist niet

bonte avond
tot een van zijn sterkste punten kon rekenen, werd hij tot dirigent gebombardeerd.
Zo'n twintig mannen, grote, kleine, met of zonder baard, bierbuik, slank, kaal, jong of middelbaar zongen onder muzikale begeleiding van Lieke Bos uit volle borst hun
liederen   voor een stampvolle, meedeinende
bovenzaal van café Hammingh, op die o,zo gezellige bonte avond, tijdens koninginnedag 1994 in Garnwerd.
Als het publiek nou maar nooit een staande ovatie had gegeven, (of stonden ze nou omdat er geen stoelen genoeg waren?) dan was dit zingend zootje ongeregeld nooit bij elkaar gebleven. Maar nee hoor, ze vroegen zelfs om een toegift! Het succes van die avond is de reden geweest, om te blijven oefenen en hier en daar eens wat te gaan zingen. Dat de bonte avond zo gezellig was lag natuurlijk niet alleen aan de sjanters. Zonder al die liedjes, toneelstukjes en sketches, gedaan door al die enthousiaste kinderen en volwassenen, was de bonte avond nooit zo'n succes geweest .

Reitdiep
Garnwerd, een prachtig dorpje, rustig gelegen aan het Reitdiep, herbergt ook een aantal ervaren zeelui. Aan de noordzijde van het dorp liggen in het Reitdiep een aantal tjalken, bewoont door, hoe kan het ook anders, leden van het sjanterkoor. Zo werd er tijdens Pinksteren 1995 een trip gemaakt met een viertal tjalken naar Emden, om er eens een keertje de "Matjestagen" (de introductie van de Duitse haring) mee te maken. Voor een liefhebber van mooie oude boten en lekkere haring zeker aan te raden! Neem nooit een zootje ongeregeld als de sjanters mee, want dan zul je wat beleven! Koud aan de wal gingen de grootste oproerkraaiers via de braadworsttent naar de eerste de beste kroeg en begonnen vol goede moed aan het zo gemakkelijk weg te drinken Duitse bier. 's Avonds rond een uur
of tien werden we verwacht in de feesttent voor een maaltijd voor eigenaren en zo,(en zo waren wij) van de bruine vloot uit Holland. Een zekere meneer trekzak met zijn piraten koor verzorgde in de tent een optreden en de heren zongen vol goede moed hun netjes ingestudeerde zeemansliedjes. Alles was zeker goed gegaan, ware het niet, dat de sjanters er ook waren. Vol overgave zongen de oproerkraaiers boven op de tafels de hun o, zo bekende nummers uit volle borst mee, met als gevolg, dat de door zovele microfoons gesteunde piraten finaal werden "overzongen". De volgende morgen zaten de oproerkraaiers voor een kop koffie met toilet in het hotel vlak aan de kade.Wat die Duitsers door hun bier gooien, daar zijn we De Khersones en de Sedov in de haven van Emden
nog steeds niet over uit, het toilet denk ik wel. Toen werd het tijd om onze meegebrachte geluidsinstallatie op het dek van een tjalk te plaatsen, om even een vrijblijvende optreden te verzorgen over het water van de oude haven van Emden. Volgens ons klonk het voor geen meter, er werd over en weer gewezen" jij begint te vroeg en jij te laat", doch aan de andere kant van het water schenen al die verschillende stemmen weer tegelijk bij elkaar te komen, want het publiek bleef staan kijken en na elk liedje kregen we toch een heel redelijk applaus.
Optreden op de Sedov
's Middags kwam voor ons het klapstuk, een optreden op de grootste viermaster ter wereld, de Russische "Sedov". De sjanters kregen het gevoel voor de zee weer terug. Alsof ze zo weer het want in konden worden gestuurd, of het anker moesten lichten om het ruime sop te kiezen. Ze zongen als nachtegaaltjes! De echte schippers onder ons toonden na afloop hun kundigheid , door met twee tjalken langszij aan elkaar vastgezet een rondje door de haven te maken en met de
een laatste groet richting de oude haven te varen, waar onvergetelijke trip naar Emden op een gedenkwaardige manier werd afgesloten. Ik hoop niet, dat u het idee krijgt, dat de Sjanters zich in Emden hebben misdragen, wij denken dat ook niet. We werden uitgenodigd voor de volgende "Matjestagen".
Het zingt wel lekker met die armen over elkaar !
Zaterdag 9 september 1995. Hoogezand Maritiem.
's Morgens vroeg vertrokken naar de de Noord Ned. Staalbouw bv. Van daaruit met de bus naar scheepswerf Pattje. Het was vroeg. Om tien uur moesten we klaar staan voor ons eerste optreden in een loods op de werf. Voor zo'n twintig man stonden wij moedig onze liedjes te zingen. Het aanwezige publiek was enthousiast. Door omstandigheden
konden we niet zo'n grote groep zangers op de been krijgen, doch degene die wel aanwezig waren zongen voor twee. Daarna gingen we met de bus naar "In 't roem", doch door alle drukte, dit in verband met het te water laten van een "multi purpose" schip bij Bodewes Volharding kwamen we stil te staan vlak bij de terwaterlating. Een beter uitzicht op dit spektakel konden we ons niet wensen. Het weer was inmiddels zo slecht geworden, zodat wij in de verwarmde bus een
Een beetje muziek hoort erbij daalders plekje hadden. Zo'n terwaterlating is een machtig gezicht! Eerst komt het schip, dan een grote golf en dan alle mensen die veel te dicht bij stonden en zich niet op tijd uit de voeten konden maken, weggespoeld door die enorme golf. Toch wel zielig als je mannen, vrouwen en kinderen in buggies ziet meegaan met zo'n mooie golf! Het ging heftig, maar gelukkig vielen er geen gewonden. Bij 'In 't roem' aangekomen hoorden we, dat er een shantykoor
in verband met het slechte weer (het regende en waaide knap hard die dag) naar huis was gegaan, omdat ze buiten moesten optreden. Toch vreemd, zing je over storm en regen op zee en als het dan op het land een beetje regent willen ze naar huis. Ik zal hun naam maar niet noemen, want je weet maar nooit. Ik stap vanaf hun plaats nog wel eens in het vliegtuig naar Tenerife of
blauw van de kou
zo, dus ik wil natuurlijk geen heibel. Ja en toen waren wij aan de beurt voor een buitenoptreden. Het waaide en regende inmiddels zo hard, dat de aanwezige geluidsman zijn electrische apparatuur moest afdekken. Maar geen probleem, zo'n vijf meter van onze locatie stond een leuk rond bierttentje en na wat passen en meten pasten we er allemaal onder en na het eerste rondje werd daar

het optreden verzorgd. De beide dames aan de tap genoten met volle teugen. Voordeel was, dat ze nu ook eindelijk wat te doen hadden, want zet je de Sjanters te dicht bij de tap, dan staat hij de eerste tijd niet meer stil. Voor het laatste optreden op naar het shantyplein. Dit was voor sommige mensen niet zo bevordelijk, maar toch werd ook hier weer vol overgave gezongen en daarna werd er door alle aanwezige koren als afsluiter nog een paar nummers samen gezongen.

De Sjanters hadden wederom een leuke en gezellige trip achter de rug.

TWEEJARIG JUBILEUM
De explosie van shantykoren had een neveneffect. Elk koor, dat zichzelf een klein beetje respecteerde, vond het nodig om een jubileumfeest te geven. En natuurlijk konden wij als koor
niet achterblijven. De locatie die we voor ogen hadden bleek een gouden greep. De kerk van Garnwerd heeft een perfecte akoestiek. Die goede akoestiek zorgde er voor, dat al die
verschillende stemmen wederom tegelijk bij de luisteraar aankwamen. Voor ons perfect toch?
Na wat reclame te hebben gemaakt, kwam de zeventiende maart 1996 steeds dichterbij, de zenuwen gierden door Garnwerd heen, en dat was echt niet leuk.....  Zondag 17 maart: de vrouwen hadden hun best al gedaan. Als echte groupies hadden ze de kou getrotseerd en stelling genomen voor de ingang van de kerk.Ieder lid van het Sjanterkoor werd met gegil en gehijg (van de hete koffie?) ontvangen. In de kerk bleken ze hun best ook al te hebben gedaan. De muren waren behangen met spandoeken met teksten als "U wordt verzocht voor het zingen de kerk te verlaten" en "Niet goed geld terug". Waarschijnlijk sloeg dit laatste op de actie van onze dirigent. Niet goed? geld terug!
The sicknote In plaats van entree te heffen, wat de meeste jubileumvierende koren wel deden, gaven wij de eerste honderd  "nieuwsgierigen" een rijksdaalder toe. De rest mocht gratis naar binnen. Succes verzekerd, de eerste honderd hadden we al. Tot onze verbazing was de kerk afgeladen. Er moesten in allerijl nog stoelen bijgehaald worden voor al die mensen, die op die gedenkwaardige dag in de kerk aanwezig waren.

Het "ziekenbriefje" gezongen op de melodie van "the Sicknote"
(bekend van The Dubliners: idee R. Linstra, tekst E. de Groot) door Erwin de Groot bleek een echte ijsbreker te zijn. Er kon niks meer fout gaan, dit optreden is dan ook de geschiedenis in gegaan als een van de uniekste optredens van "De Garnwerder Sjanters". De overtreffing kwam twee jaar later, maar tijdens dit jubileum zag onze dirigent het echt niet meer zitten.

Rudie zit het niet meer zitten
De kranten waren in ieder geval positief
 
Vier jarig jubileum
Het vierjarig jubileum was dus de stunt van het milennium! Onze dirigent was er na verschillende ingewikkelde berekeningen achter gekomen, dat als het sjanterkoor over honderd jaar nog zou willen bestaan, de jeugd er nu wel bij betrokken mocht worden. Zo gezegd, zo gedaan. Een delegatie Sjanters trok vol goede moed richting openbare basisschool "De Kromme Akkers" voor een onderhoud met de directeur Henk Stadens. Na keiharde onderhandelingen gaf de heer Stadens zijn toestemming, om de kinderen te vragen mee te doen aan de viering van het komende jubileum van de sjanters. Onder leiding van meester Henk, juf Kea, juf Hellen en juf Dineke zijn de kinderen druk aan het oefenen geslagen.
Weila Waila samen met Geertjan Herder
Als ze hadden geweten, dat er op die dag zoveel ogen op hun gericht zouden zijn, dan waren ze waarschijnlijk liever met hun knikkerzak naar het schoolplein gegaan om touwtje te springen.
Zondag 22 maart 1998. Een afgeladen kerk wacht op de sjanters.......of op de kinderen, wie weet. Onze groupies zijn inmiddels uitgebreid met vier lieftallige studentes uit Amsterdam, waarvan er twee, gewapend met grote fototoestellen in de kerk aanwezig waren. Helaas allemaal vriendinnen van het egoistische en cassanovale koorlid, "ik hou ze lekker allemaal voor mezelf" Helmut "moi" van der Ploeg.
Toekomst van het koor verzekerd !!
Na een aantal nummers van het sjanterkoor is het de beurt aan de kinderen. Onder leiding van juf Dineke werd het liedje "Wieringen" ingezet, gevolgd door "Weila Waila" samen met Geertjan Herder. Een zeemansliedje geschreven door Herman van Veen werd door de kinderen op een prachtige wijze met ingestudeerde gebaren gezongen en afgesloten werd met het nummer "Daar was laatst een meisje loos". In het publiek werd menig traantje weggepinkt. Door pappa, mamma, opa, oma en ook de sjanters konden het niet droog houden. Daarna gingen de kinderen naar het consistoriegebouwtje waar hun een traktatie, aangeboden door cafe Hammingh en cafetaria 't Woaterburgje stond te wachten. Terwijl de Sjanters hun repertoire verder afwerkten, werden de kinderen onderhouden door een clown.  In de kerk hingen prachtige foto's van oude tjalken in al hun facetten, gemaakt door fotograaf Gijs van der Sleen, die graag bereid was, om zijn tentoonstelling te verlengen tot die gedenkwaardige zondag in maart..
Het zes jarig jubileum
gewoon een plaatje

17 maart 2000. Ja hoor, het was weer zo ver. De Sjanters hadden er weer twee jaartjes bij. Zondag 19 maart zou dit heuglijke feit wederom in de kerk gevierd gaan worden en de commissie was al druk bezig om weer iets unieks te bedenken. Dat dit steeds moeilijker werd valt te raden, maar het werd ons eigenlijk in de schoot geworpen. De dames van Garnwerd hadden waarschijnlijk wat probleempjes met het grote succes van de Sjanters, want zij hadden ook een koor opgericht 'Het Lichtekoor' genaamd.
Met groot plezier hadden de dames al van zich laten horen en heel veel laten zien tijdens de openluchtvoorstelling "Meten maten mat 100 jaar IOVIVAT" in mei 1999 te Garnwerd.
Daar waren de dames verkleed als vrouwtjes van plezier. Het leek de commissie wel leuk om deze verlokkende, lonkende en soms onthutsend schaars geklede vrouwen tijdens hun jubileumviering in de kerk te hebben, want waar gaan de meeste zeemansliedjes tenslotte over?............
O ja, ze mochten dan ook een aantal liedjes ten gehore brengen.

maar, dat kan ook anders
Daar staan ze dan in hun mantelpakjes
Goed, de zondagmiddag half drie begon het feest in een wederom goed gevulde kerk. Geopend werd met het introductielied speciaal voor deze dag geschreven. In dit lied werden de muzikanten aan het publiek voorgesteld.
Geert Jan Herder mocht zijn eerste banjo-solo, "Altijd is Kortjakje ziek" tijdens dit lied laten horen.
----------------------------------------> Blijven oefenen Geert Jan!!!!!! <--------------------------------------------------
Het Introductielied gezongen door E. de Groot De kerk was vol
Na het introductielied nam de dirigent het woord, om het publiek er op te wijzen, dat er bij de ingang een melkbus stond. Die melkbus stond daar met een reden; het organiseren van zo'n groots feest bracht natuurlijk zeer hoge kosten met zich mee. Als men het optreden mooi had gevonden dan konden ze hun gift in de melkbus deponeren, vonden ze het nou niet zo mooi, nou dan deden ze er toch niets in. Vonden ze het optreden nou zo slecht, dat ze het idee kregen, dat hun middag was verpest, "nou dan haalt u er maar wat uit" waren zijn onvergetelijke woorden.
Bart Deelman zingt

In de pauze was dus Het Lichtekoor aan de beurt. De Sjanters gingen er even goed voor zitten.
De vrouwtjes van plezier komen er aan!! Maar wat een deceptie!!! In stijve mantelpakjes kwamen de dames zingend de kerk in en werkten met een preutse precisie hun repertoire af. Dat was me toch een tegenslag! Na de dames was de beurt aan koorlid Bart Deelman en onze dorpszanglerares Lies Akkerman die samen de ballade "The rose of Allendale" ten gehore brachten. Na een daverend applaus namen de Sjanters het weer over om deze gezellige dag af te sluiten.

O ja, de melkbus was vorstelijk gevuld en niemand had er wat uitgehaald.

Het achtjarig jubileum
Ons dorp Garnwerd
2002. Het moest weer gebeuren. Op 17 maart zouden de Sjanters acht jaar bestaan. Helaas was
de kerk die dag al besproken, dus moest het maar een weekje later. De liedjescommissie had weer
een tiental nieuwe nummers uitgezocht en die werden in de wintermaanden vol overgave geoefend.
Ja, en bedenk nu maar weer eens unieks. Dit bleek dit keer heel moeilijk, doch onze dirigent kwam
weer met een leuk idee om een klein toneelstukje te laten spelen door een tweetal bij IOVIVAT
spelende Garnwerders.
IOVIVAT
Hij had het al helemaal uitgedacht; Een moeder sleept haar zoon aan zijn oor de kerk in. Hij moest
ook maar in het sjanterkoor. Immers, heel Garnwerd zat al in dat koor en hij moest er dus ook aan
geloven.Dit alles in de achtergrond van het boek "Op hoop van zegen", waarin de kinderen soms ook gedwongen op visserschepen mee moesten naar zee, het hele dorp viste immers?

Helaas kon dit door ziekte van een van de spelers geen doorgang vinden, dus hielp het Lichtekoor
ons maar weer eens uit de brand. Met mooie liedjes als:“Rum and coca cola” en ”Hein komm kietel mich” werd de stemming steeds maar vrolijker. De stemming werd nog beter na het nuttigen van de gratis flesjes whisky, die de Sjanters aan het publiek hadden uitgedeeld. Hierbij willen wij glas en
schilderbedrijf Koning & Pettinga uit Ezinge nog bedanken voor hun financiële bijdrage, zodat
iedereen in de kerk zo'n flesje whisky met logo van de Sjanters in ontvangst kon nemen.
Dit jubileum ging als een beetje sober de geschiedenisboeken in, maar wat wil je. Het tienjarig jubileum zat er aan te komen en dat zou dan wel een hoop goed maken.

Tien jaar Garnwerder Sjanters
We hebben het gehaald! 17 maart aanstaande bestaan De Garnwerder Sjanters tien jaar!
En nu is het eindelijk tijd om een cd op te nemen. Dit gaat gebeuren op zondag 21 maart in de kerk in Garnwerd. De presentatie van de cd zal plaatsvinden op zondagavond 11 juli tijdens Garnwerd Grandioos met een groots optreden van de Sjanters!
Wilt u de opnames bijwonen? Dat kan!
Zondag 21 maart 2004               Aanvang. 14:30 uur.
Entree € 4,-.

Uw entreebewijs is tevens een lot. Met dit lot maakt u kans op een gratis cd. De trekking wordt bekend gemaakt gedurende het optreden van de Sjanters op zondagavond 11 juli in de feesttent tijdens Garnwerd Grandioos.

Reserveren is gewenst !!
Wees op tijd, want vol is vol !

Reserveren kunt u bij:

============    

Tijdens onze optredens worden er door onze dirigent Rudie regelmatig anekdotes uitgesproken die het geheel een leuk en origineel tintje geven.
Rudie op z'n best
Een aantal van deze anekdotes hebben wij hier voor u vermeld:

Bij aanvang van het tweejarig jubileum in een bomvolle kerk in Garnwerd zei onze dirigent kijkend naar een kruis aan de muur van de kerk:

"Waar zijn we in godsnaam aan begonnen"

------------------------------------

Later tijdens deze jubileumviering zei in de kerk in Garnwerd 1996 zei Rudie:

"We hebben allerlei rare figuren in ons koor,
we missen alleen nog een anders geaarde en een boer.
Voor het gemak zoeken we dus een anders geaarde agrarier"

------------------------------------

"Door het vele succes lijst het koor nu aan megalomanie,weet U wat dat betekend?
GROOTHEIDSWAANZIN!!"

------------------------------------

Tijdens ons vierjarig jubileum in de kerk in Garnwerd 1998 zei Rudie:

"Bij het vorig jubileum kregen de eerste honderd bezoeekrs een rijksdaalders uitgereikt,
deze keer hebben we iets uniekers:
IEDER KOORLID BETAALD EEN TIENTJE ENTREE"

------------------------------------

" Er liggen hier allemaal kabels en haspels op de grond en die zijn gesponsord door:
GAMMEL eh, ik bedoel GAMMA"

Onze dirigent ter excuus voor zijn soms onverstaanbare gebrabbel:

"Als u vind dat ik te snel praat, dan moet u gewoon wat sneller luisteren"

------------------------------------

Onze dirigent tijdens zesjarig jubileum in de kerk in Garnwerd 2000:

"Ik zeg maar zo, een volle kerk is het halve werk"

------------------------------------

"Er staat bij de uitgang een melkbus, als u het mooi vond dan gooit u er maar wat in.
Vond u het niet zo mooi, dan doet u dat maar niet .
Vond u het nu heel erg slecht, nou dan haalt u er maar wat uit."

------------------------------------

Introductiegrap van onze dirigent:

"Wij zijn allemaal zeelui. hebben we ons schip niet in het water liggen,
dan staat ie wel op de schoorsteenmantel."

------------------------------------

Tijdens een shantyfestival in de zangkoepel bij Nienoord pinksteren 1997 zei Rudie:

"NIETAP?, WEL TAP"

------------------------------------

Opmerking tijdens optreden voor Duits echtpaar in cafe De Brug te Ezinge:

"Zie je wel, er zijn wel goede duitsers"

Onze gastheer vond ons optreden zo mooi, dat we fl. 850,- fooi kregen.

U begrijpte het al, na deze anekdotes ziet Rudie het niet meer zitten:
Rudie ziet het niet meer zitten
Haast verloren
de sjanters in de haven
14 en 15 juli werd er in het kader van: VIA>DORKWERD


Sjanteren op omloop
tijdens Garnwerd Grandioos een openlucht spektakel gehouden. Natuurlijk deden de Sjanters hier ook aan mee, evenals het Reitdiepkoor, het Lichtekoor, de Eendracht en zangeres Lies Akkerman. Wederom werd de bezoeker via allerlei kleine toneelstukjes door het dorp gevoerd, om vervolgens te eindigen bij het pierebadje aan het Reitdiep. De Sjanters hadden een daalders plekje in en bij de sloep van mede koorlid Tjip Schotanus. Ook speelden de Sjanters een figurantenrol bij het toneelstuk, waar zij een aantal liedjes ten gehore brachten
Het zijn net echte schippers wie heeft er gewonnen?

In een notendop:

Het stuk ging over een toerist, die met een speedboot over het Reitdiep aan kwam scheuren, het leuke dorpje Garnwerd zag, en aanlegde om de oude dorpse gewoontes te bewonderen. De jeugd had het niet zo op met dat ouderwetse gedoe. Nee, zij gingen met de tijd van lawaai en haast mee, zo ook het hele dorp.


De Sjanters hadden het nogal druk dat weekend. De meeste leden van het koor zaten ook in de organisatie van het in de omgeving bekende feestweekend Garnwerd Grandioos, of hielpen daar aan mee. Toch vonden ze nog tijd om tijdens het toneelstuk als figurant op te treden en zelfs in het middelpunt van de belangstelling "Tabee mien laiverd tabee" te zingen.

METEN, MATEN, MAT, 100 JAAR IOVIVAT

Op 21, 22, 23 en 24 mei 1999 werd er een groot spektakel gehouden in Garnwerd.

Het openlucht spektakel Meten, Maten, Mat, 100 jaar IOVIVAT.

Met medewerking van:
Het Reitdiepkoor
Het Lichtekoor
De Garnwerder Sjanters
M
uziek gezelschap 'de Eendracht'
Zangeres Lies Akkerman.

Een openlucht voorstelling geschreven door Ben Smit en geregisseerd door:
Harm Ydo Hilberdink en regie assistente Patricia Restrepo.

 

We hadden al een flink aantal avondjes geoefend. Het was moeilijk om de Sjanters een beetje in te passen in zo'n groots spektakel, maar achteraf gezien is dat goed gelukt!

Het publiek werd vanaf de kerk via allerlei sketches naar het Hanenkamp geleidt, waar het eigenlijke toneelstuk zou plaatsvinden.

 

poster
meten - maten - mat
meten - maten - mat
meten - maten - mat

We waren een beetje de zware jongens want
we zaten op en om de gevangenis.
Tegenover
ons stond de snoeptent en daar stonden de vrouwtjes van plezier (lichtekoor).
Het was
echt wel een leuk toneelstuk hoor, maar die
avonden hebben wij er niet veel van gezien.
In het begin moesten wij op en na nog geen tien minuten konden we ook al weer

verdwijnen. Na de pauze waren wij pas weer aan de
beurt.En wat moet je nou in die tussentijd doen?

Inventief als de Sjanters zijn was dat niet zo moeilijk.
Aan de andere kant van de dijk bij het zwembadje
was ruimte genoeg. Er werden een aantal vuurkorven
geplaatst en er waren wat versnaperingen
(worst en zo). We hebben ons daar dus uitstekend
vermaakt.
Na de pauze moesten we nog een keer op

meten - maten - mat
om het nummer “Sloop John B.” te zingen en om een paar keer te figureren. Nee, veel hebben wij er die dagen niet veel van gezien, daarom is het maar goed dat er een video van gemaakt is.
Het was echt een prachtig stuk.
meten - maten - mat